30 listopada 2002 roku w Warszawie odbyła się międzynarodowa konferencja "Polska, Czechy, Słowacja, Serbowie Łużyccy: możliwości i perspektywy współpracy i rozwoju". W konferencji ogółem udział wzięło 200 uczestników, w tym przedstawiciele Czech, Słowacji, Serbów Łużyckich, Rosji, Białorusi i Ukrainy. Na konferencji przedstawiono 7 referatów, dotyczących analizy sytuacji społecznej, politycznej i kulturalnej Słowian Zachodnich oraz omawiających zasady współpracy narodów słowiańskich w dobie globalizacji. Szczególnie wskazywano na konieczność integracji słowiańskiej na zasadach suwerenności i zachowania tożsamości państwowej i kulturowej. Obradom przewodniczyli Jan Minarz (Praga, Republika Czeska), Barbara Krygier (Warszawa, Polska). Wystąpili m.in: Marosz Puchovský - przedstawiciel Komitetu Słowiańskiego Republiki Słowackiej, Sieghard Kozel - przedstawiciel "Słowiańskiego Forum" Serbów Łużyckich, Siergiej I. Kostian - Przewodniczący Komitetu Słowiańskiego Białorusi, deputowany parlamentu Białorusi, Władimir L. Kałasznikow - Rektor Moskiewskiego Instytutu Stosunków Międzynarodowych i Międzyregionalnych, Nikołaj F. Ławrinienko - Przewodniczący Komitetu Słowiańskiego Ukrainy.

Na zakończenie obrad przyjęto rezolucję, w której czytamy m.in.: "Jesteśmy świadkami narastania konfliktu międzynarodowego, spowodowanego sporem o koncepcję nowego ładu światowego. Narzucany przez USA i Unię Europejską oraz NATO nowy ład światowy, podporządkowujący wszystkie Państwa Świata globalistycznej dominacji amerykańsko-unijnej, nie może być aprobowany. Grozi on bowiem odbieraniem Narodom własności i tożsamości, odbieraniem Państwom suwerenności, rozszerzaniem sfery wyzysku (...) Jesteśmy świadomi znaczenia i odpowiedzialności Słowiańszczyzny w kształtowaniu nowego ładu światowego. Wynika to z ogromnego potencjału całej Słowiańszczyzny i zajmowania przez nią wielkiego euroazjatyckiego obszaru geopolitycznego.

Szczególne miejsce zajmuje położona w centrum Europy Słowiańszczyzna Zachodnia, do której należą Polska, Czechy, Słowacja i Serbowie Łużyccy. Słowiańszczyzna Zachodnia jest integralną i nieodłączną częścią całej Słowiańszczyzny, jest organicznie związana ze Słowiańszczyzną Południową i Wschodnią. Dzisiaj Drang nach Osten wyraża się nie tylko terytorialnymi i majątkowymi roszczeniami Niemiec, negujących wyniki II wojny światowej, ale przede wszystkim wyraża się globalistyczną inwazją USA, Unii Europejskiej i NATO na całe terytoria wszystkich Państw Słowiańskich (...) Za nieuzasadnione uważamy niemieckie żądania unieważnienia słusznych i nieodwracalnych, antyfaszystowskich dekretów Prezydenta Czechosłowacji Benesza oraz postanowień konferencji poczdamskiej, na mocy których zintegrowano Ziemie Zachodnie i Północne z Polską. Przeciwstawiamy się również jakimkolwiek zmianom granic naszych zachodniosłowiańskich państw (np. południowej granicy Słowacji).

Dobro naszych zachodniosłowiańskich Narodów i Państw wymaga zdecydowanego przeciwstawienia się integracji z Unią Europejską. Należy uczynić wszystko, aby referenda w naszych Państwach odrzuciły integrację. Dobro naszych Narodów wymaga również przeciwstawienia się integracji z NATO, które jest żandarmem podporządkowującym poszczególne Państwa celom globalizmu. Dlatego wyrażamy swój sprzeciw rozszerzaniu NATO na Wschód jako konfliktogennemu procesowi nastawiania przeciwko Rosji wszystkich pozostałych Państw słowiańskich. W celu najlepszego zabezpieczenia Słowiańszczyzny Zachodniej przed zagrożeniami oraz stworzenia dla niej najlepszych warunków rozwoju, należy inicjować ścisłą i wszechstronną współpracę Czech, Słowacji, Polski i Serbów Łużyckich, a zwłaszcza współpracę naukową, techniczną, oświatową, gospodarczą, kulturalną i polityczną. Współpraca taka może doprowadzić do powstania konfederacji Polsko-Czesko-Słowackiej. Zapewni ona bezpieczeństwo i dobrobyt swoim obywatelom, stanie się mocnym czynnikiem stabilizującym dobre stosunki polityczno-gospodarcze w Europie".